pl

Kiszonka z całych roślin - alternatywa dla kukurydzy?

Od kilku lat kiszonka z całych roślin (KCR, niem. GPS) jest przedmiotem dyskusji jako alternatywa dla kukurydzy.

 

Kiedy i jakich regionach można ją racjonalnie wprowadzić?

  • W okresach utrzymującej się suszy.
  • Uzupełnienie kukurydzy na kiszonkę na obszarach i latach ubogich w paszę.
  • Kiedy na użytkach zielonych dochodzi do uszkodzenia blizny terenów zielonych i wymagany jest podsiew.
  • Kiedy panuje zimna wiosna, a kukurydza zbyt powoli się rozwija.
  • Alternatywnie - w okresach ciągłego deszczu, gdy niższe trawy nie są w ogóle rozwinięte, a wyższe trawy nie są wystarczająco rozwinięte.
  • Specjalne mieszanki na kiszonki z całych roślin sprawdzają się dobrze w chłodnych i wilgotnych obszarach, na których uprawa kukurydzy staje się problematyczna.
  • Koncepcja regionalna zaczyna zyskiwać znowu na znaczeniu. Na pierwszy plan wysuwają się rośliny rodzime.

Wszystko to jest przekonującym argumentem, aby jeszcze raz, uważnie przyjrzeć się doktrynie kiszonki z całych roślin.

Co to jest właściwie kiszonka z całych roślin i jakie jej kombinacje są możliwe?

KCR to kiszonka ze zboża i/lub roślin strączkowych, które często bywają łączone z trawami. Zbiór ziarna odbywa się pod koniec fazy dojrzałości mlecznej / na początku fazy dojrzałości pełnej i zależy od głównej rośliny uprawnej.

 

Przykłady kiszonek z całych roślin:

  • KCR z pszenicy
  • KCR z jęczmienia
  • KCR z pszenżyta
  • KCR z żyta
  • KCR z owsa i bobiku (udział bobiku nie >75%!)
  • KCR z owsa i grochu (przy wyborze odmiany grochu należy zwrócić uwagę na goryczkę!)
  • KCR z owsa i koniczyny
  • Mieszanka KCR różnych zbóż w połączeniu z roślinami strączkowymi i trawami

Zalety KCR w uprawie

Mniejszy wysiłek związany ze zwalczaniem chwastów to ważny punkt przemawiający za uprawą kiszonki z całych roślin. Ze względu na obecność roślin strączkowych zapotrzebowanie na nawozy jest mniejsze. W obliczu obecnych zmian klimatycznych doniosłe znaczenie uzyskuje zmniejszone wypłukiwanie składników odżywczych na skutek pokrycia gleby, podobnie jak ochrona przed parowaniem dyfuzyjnym w przypadku upraw wsiewnych.

Mieszanej uprawie zbóż i roślin strączkowych towarzyszy rozłożenie ryzyka: W zależności od warunków pogodowych w okresie wegetacji, jedna uprawa może „zrekompensować” stratę innej w globalnej wielkości plonu. Zmniejsza się zagrożenie chorobami i szkodnikami, a jakość gleby znacznie się poprawia. Po wczesnych zbiorach można uprawiać międzyplony, a przy dobrych warunkach wodnych - wprowadzić nawet drugą uprawę polową.

 

Znaczenie jakości paszy

Rodzaj ziarna, termin zbioru oraz proporcja ziarna do słomy decydują o jakości paszy z kiszonki. W zależności od rodzaju KCR mamy do czynienia z laktacją energii netto ok. 4,5 - 6,7 na kg sm. W zależności od tego, jakie czynniki są bardziej uwzględniane, a które mniej. Pszenica ma z reguły najwyższą wartość energetyczną ze wszystkich rodzajów zboża. Po niej następuje żyto i pszenżyto. Powyższa gradacja wynika z różnej strawności materii organicznej. Przy wyższym pokosie (ok. 20 cm) pszenicy i pszenżyta można zmniejszyć udział słomy, a tym samym zawartość surowego włókna pokarmowego i w rezultacie zwiększyć zawartość skrobi o ok. 0,6 MJ NEL / kg sm. Zboże pozbawione bródki jest smaczniejsze dla zwierząt. Pewien udział roślin strączkowych w karmieniu zapewnia więcej białka w dawce pokarmowej.

Wpływ kiszonki z całych roślin na wydajność mleczną

W przypadku krów mlecznych można stosować 10-15 kg mm na krowę i na dzień, przy czym należy wziąć pod uwagę szybko rozkładającą się skrobię. Zawartość skrobi zależy przede wszystkim od zawartości ziarna i - w zależności od różnych czynników - jest niższa niż w kiszonce z kukurydzy. Dawki 2/3 KCR (np. KCR z owsa i grochu) i 1/3 kiszonki z trawy zostały już przetestowane i są chętnie spożywane przez zwierzęta ze względu na smakowitość owsa i słodycz grochu. Zwłaszcza zawartość tłuszczu i białka w mleku może wzrosnąć w wyniku podawania tej mieszanki. Utrzymanie lub zwiększenie wydajności mlecznej jest - bez zastosowania kukurydzy w racji pokarmowej - prawdziwym wyzwaniem. Węglowodany na bazie żwacza muszą być brane pod uwagę w ogólnej dawce żywieniowej i podaży białka.

Kiedy i jak wykonać zbiór?

Początek zbiorów zależy od głównej rośliny uprawnej. Wyznaczany jest on z wyprzedzeniem ok. 2-3 tygodni, zanim ziarno będzie rzeczywiście gotowe do omłotu. To czas końca fazy dojrzałości mlecznej / początku fazy dojrzałości pełnej. Wtedy cała roślina charakteryzuje się najwyższą strawnością, a tym samym posiada najwyższą wartość energetyczną. Ziarno da się jeszcze ciągle łatwo zgnieść paznokciem. Węzły łodyg i bródki są nadal jeszcze zielone. Jak i 75 procent listowia. Łodygi mają już barwę żółtą.

W przypadku wsiewek dostateczne suszenie ma kluczowe znaczenie. Szczególnie pożądany jest maksymalny plon suchej masy i najwyższa średnia zawartość suchej masy. Idealna zawartość suchej masy wynosi 35 do 45 procent. W przypadku jęczmienia przyjmuje się jako standard raczej tę niższą wartość. Wtedy dobra fermentacja jest jeszcze nadal możliwa - dzięki łatwo rozpuszczalnym węglowodanom.

Należy również zwrócić baczną uwagę na czas oczekiwania po ostatnim zabiegu środkami ochrony roślin!

W miarę możliwości, długość siekania powinna wynosić 6-8 mm. Sęki łodyg, źdźbła słomy i pojedyncze ziarna nie powinny występować w pokarmie w całości, w przeciwnym razie będzie dochodzić do utraty energii u przeżuwaczy w rezultacie niedostatecznego trawienia. Także bródki ziarna powinny być lekko „zarysowane”, aby stały się bardziej strawne. Efekt można uzyskać za pomocą podłogi trącej i walca prasowania. Im większy udział ziarna i im bardziej suche ścinki, tym krótsza powinna być długość siekania.

Długość siekania KCR powinna wynosić ok. 6 - 8 mm.

Co należy brać pod uwagę przy kiszeniu i jaka jego forma jest możliwa?

Przy kiszeniu całych roślin szczególnego znaczenia nabiera precyzja procesu kiszenia. Nieodzowny jest wysoki stopień sprasowania oraz natychmiastowe przykrycie, w przeciwnym razie materiał ulegnie szybkiemu nagrzaniu, co prowadzi do powstawania kwasu octowego. Z tego względu idealnym rozwiązaniem jest kiszenie w belach okrągłych. Zwłaszcza w mniejszych gospodarstwach bardzo pożądane są właśnie małe porcje paszy do skarmiania w formie kiszonki w belach okrągłych. Szybkie odcięcie dostępu powietrza i czysty proces produkcji sprawiają, że LT-Master lub VARIO-Master są idealnymi maszynami do realizacji tego zamierzenia. Przygotowywanie kiszonki z całych roślin jest również możliwe przy zastosowaniu G-1 F125 Kombi.

Niska zawartość azotanów w KCR sprzyja tworzeniu się kwasu masłowego. Powstawanie niektórych niebezpieczeństw znacznie redukuje czysta pracy w trakcie żniw i w przebiegu dalszych operacji. Możliwe jest stosowanie środków ułatwiających kiszenie, które w znacznym stopniu wspierają cały proces. Zarówno dla G-1 F125 Kombi, jak i dla LT-Master oraz VARIO-Master stoi do dyspozycji odpowiednia jednostka dozująca.

FacebookYoutubeInstagram Skontaktuj się teraz